Dedeler, büyükanneler, amca, hala, dayı, teyze, baba, anne ve kardeşler… Böyle bir ailede yer alan insanlar arasında bile ne çok uyumsuzluklar yaşanıyor değil mi?

Ülkenin dört bir yanından gelenleri bir yana bırakın, ki bu konuda mümkün değil, yüz binlerce insanın yaşadığı bir büyükşehirde, ANTALYA’ da, yepyeni yönetime gelmiş bir ekip tarafından gerçekleştirilen 46. Altın Portakal Film Festivali’ nin büyük bir olasılıkla başarılamayacağı, fiyaskoyla sonuçlanacağı umuluyor, bundan çoğu insan endişe duyuyor, bazıları da ellerini ovuşturarak, keyifle bekliyordu.

Aile bireyleri arasında bile tartışmalar yaşanabilirken bunca büyük bir kitlenin aynı beğeniyle, aynı keyifle izlemesi, sonucu konusunda aynı etkilenme içinde olması elbette ki olası değil.

AMA;

Basında çıkan yazıları okuduk; çok kasıtlı, çok yanlı yazar-çizerler ve sanatçılar dışında, çoğunluk tarafından övgüyle karşılandı.

Geçmiş yılların bütçesine oranla, inanılmaz bir tasarrufla başarıldı.

Elbette eksikleri vardı, mutsuz olanlar da vardır ama bellekte kalan fotoğraf güzel ve gelecek yıl daha organize olacaktır.

ANTALYALI’ lar olarak, tüm emeği geçenleri kutluyoruz.

46. Altın Portakal Film Festivali…

Etkinliklerin üçüncü gününde, Akdeniz Üniversitesi OLBİA Salonu’ nda, Cumhuriyet Gazetesi karikatüristi Kamil MASARACI’ nın, konusu sinema olan karikatür sergisinin açılışındayız.

Her etkinliğe, ki bu yıl hepsine yetişmek mümkün değil, olağanüstü bir performansla ulaşan Büyükşehir Belediye Başkanı Akaydın Hoca yine gelmiş, yıllardır hizmet verdiği üniversitesinde, evindeymişçesine dingin, keyifli, acelesiz, sergiyi gezenlerle sohbet ediyordu. Sn. Masaracı da yanında…

Karikatürist MASARACI 40 yıl öncesinden dostum, sınıf arkadaşım… Ve sergilenen karikatürlerden birisini inceledikten sonra bir soru takıldı aklıma, yanlarına gittim, Sayın Kültür Ve Turizm Bakanı’ nın festivale gelip gelmeyeceğini sordum…

Sayın Günay’ ın geçmişte de Altın Portakal Film Festivali’ nin açılışlarına geldiğini anımsamıyorum. Ama sonra katılıyordu…

Hoca baktı yüzüme, ‘’ Belki gelir… ’’ dedi.

Üstelemedim; ama ne bakışları, ne de yanıtlayışındaki ses tonu bir muhalifinki gibi değildi.

Ben onun kadar denli değilim sanırım; o karikatürün önüne gittim yine… Çizimlerin yanındaki ifadeleri okudum, ‘’ Neden olmasın…’’ diye düşündüm…

Altın Portakal Film Festivali’ nde kültürün bakanları, izleyenleri halktı… Vekili değil, halkın ta kendisi…

46 yıl… Dile kolay…

Türkiye gibi son derece unutkan, hele sanat ve sanatçı konusunda giderek daha da vurdumduymazlaşan bir çoğunluğun yaşadığı ülkemizde, bir etkinliğin bunca yıldır yaşatılıyor olması anılması gereken ilk güzellik.

Her zaman var olan ve aslında daha iyilerin oluşması için gerekli de olan sanatçı kıskançlıkları yine bazı olaylara neden olacak, eleştirileri basında yer alacaktır ama bu yıl bir başka havanın, bir başka dingin mutluluk ve keyfin yaşandığını hiç kimse göz ardı edemeyecektir.

Yıllardır festival başlangıcındaki kortejleri izledim; bayramlardaki törenler de dahil, tüm etkinlikler, gösteriler, geçişler insanlar tarafından yük olarak algılanmaya başlamışken, kentin en uç mahallelileri bile çoluk çocuk caddelere dökülmüştü; 15 yıl, 20 yıl, 30 yıl ve hatta 45 yıl öncesinde olduğu gibi…

Son üç-beş yıl festivallerinin aksine, yine bu yıl, eskiden olduğu gibi; tüm halk tarafından, gece gündüz, her uygun alanda, para harcamadan, ya da salonlarda çok az bir bedel karşılığı etkinlikler, filmler, gösteriler izlenebiliyordu…

Katılan sanatçılarda da bir başka hava vardı; kortej sürerken, ya da etkinlikler için aranırken, yerleştikleri 5 yıldızlı, 7 yıldızlı otellerin saunalarında, havuzlarında, lobilerinde kendi rahatlarının peşinde değil, halkın arasındaydılar.

Geçen yıl 24 milyon lira harcanarak gönlü hoş edilen elit kesim, bu yıl yalnızca 9 milyon lira harcanınca da festival yaşayabildi sanırım; hem de tüm Antalyalı’ larla birlikte ve bu nedenle de suçluluk duygusu, en azından utanma duygusu yaşamadan…

Bence, görevleri gereği, destekledikleri siyaset gereği, ya da ayrıcalık bekleyip de ayrıcalık bulamadığı için eleştirel davranacak, yazacak olanların bile içlerinde sözcüklere yerleştiremeyecekleri bir taktir duygusu yaşayacaktır.

Daha güzel, daha çarpıcı olamaz mıydı? Elbette olurdu; güzellik göreceli bir kavram ve sınırı yok…

Yarın daha güzel olacağına inanıyorum; yeter ki amaç elitler için çok para harcamak değil, hep birlikte daha güzellikleri yaşamak olsun…

Haydi, ‘’Başaramaz!’’ diyenlere, ellerini ovuşturarak; küskünlükler, organizasyon bozuklukları, fiyaskolar ve mutsuz olan bir halk görmek isteyenlere inat, Belediye Başkanı Akaydın Hoca ve ekibini alkışlayalım.